Dat God de bijbel heeft geschreven, is oud nieuws. Hoezeer nietternin ook mensen daarbij betrokken zijn geweest, werd tot een nieuwe ontdekking toen zich het zintuig ontwikkeld had voor eigen geur en kleur van plaatsen en tijden. Nagaan hoe de Schrift is gegroeid, werd sindsdien de aangewezen weg naar geloofsver nieuwing: de teksten zeggen niet alleen minder maar vooral zoveel meer dan tot dusver vaak was aange—nomen.
Dat wordt wandelen door een uitgestrekt natuurge—bied. Want de Schrift heeft er zo’n duizend jaar over gedaan om te Worden Wat zij nu is: het tot een monument versteende, onaantastbare Boek. Glasharde uitspraken krijgen een menselijk gezicht voor wie ze ooit in het Wild heeft zien groeien.
Daar zijn die duizend jaar goed voor. Dat brengt niet ver van huis, want de Schrift is bij de hand en zegt meer dan genoeg over haar eigen groei, al is het zelden met zoveel woorden: het is heel haar boeiende verschijning die bet doet. Aldus aan den lijve ervarend hoezeer de Schrift ons verhaal schrijft, zijn we al bezig onze eigen Schrift te schrijven.